Γαλαζόπετρα - Θειικός Χαλκός (Ανόργανη Χημική Ένωση - άλας - CuSO₄)

 Ο Θειικός Χαλκός έχει ισχυρές βιοκτόνες ιδιότητες και χρησιμοποιείται για την εξάλειψη:

• βακτηρίων, 
• ιών 
• και παρασίτων.

Οι ενώσεις χαλκού είναι εγκεκριμένες για χρήση στη βιολογική γεωργία  ως βακτηριοκτόνα και μυκητοκτόνα στην ΕΕ.

O Θειικός Χαλκός, ανάλογα την δόση εφαρμογής, μπορεί να προκαλέσει:

Πώς το σκόρδο, νικάει όλες τις αρρώστειες και είναι υπερτροφή δύναμης

Πηγή: iliaoikonomia.gr

Το σκόρδο απλό και ανθεκτικό, με όλες τις απίθανες χημικές ενώσεις που περιέχει, δρα κατά πάντων και εξοντώνει ότι βρεθεί στον δρόμο του, ενώ για την υγεία μας είναι σχεδόν πανάκεια.

Σκόρδο μια Υπερτροφή Δύναμης

Αν θέλετε να ζήσετε μια μακρά ζωή γεμάτη ενεργητικότητα και υγεία,

Άζωτο

 Μορφές Αζώτου

• Ατμοσφαιρικό Άζωτο Ν2: 
• Αζωτοδεύμευση από μικροοργανισμούς που το κάνουν διαθέσιμο στα φυτά σε αμμωνιακή μορφή (ψυχανθή). 
• Αντίδραση του αζώτου της ατμόσφαιρας με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας σε οξείδια του αζώτου, σε συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας από τις

Ακινητοποίηση Αζώτου - Οργανική Ουσία - ΙΑΚ (CEC)

Η Οργανική ουσία (προϊόν αποσύνθεσης ζωικών και φυτικών υπολειμμάτων στο έδαφος και προϊόντα ανασύνθεσης νέων οργανικών ενώσεων) περιλαμβάνει και τους μικροοργανισμούς του εδάφους που αποσυνθέτουν τα φυτικά και ζωικά υπολείμματα σε νέες ενώσεις (όπως ο χούμος). 

• Βακτήρια (το πολυπληθέστερο είδος εδαφικών οργανισμών, ανεξαρτήτου ph, ευνοείτε η ανάπτυξή τους σε αλκαλικά εδάφη)

Metabolic profile of olive leaves of different cultivars and collection times

Alexandre Lorinia, Bianca Camargo, Aranhaa Bruna da Fonseca, Antunesb Deborah, Murowaniecki Otero, Andressa Carolina Jacquesb, Rui Carlos Zambiazia

https://doi.org/10.1016/j.foodchem.2020.128758

Abstract

Due to the appreciable amounts of bioactive compounds in olive leaves and the effect of abiotic stresses on their synthesis, this study evaluated the metabolic profile of leaves of olive cultivars (Arbequina, Manzanilla and Picual) collected in four periods of the year (autumn, winter, spring and summer). The determination of the profile of bioactive compounds (phenolic compounds, flavonoids, tannins, carotenoids and chlorophylls) by spectrophotometry and the individual compounds by liquid chromatography coupled to mass spectrum, as well as antioxidant potential tests were performed. As results it was possible to observe that the leaves of the cultivar Manzanilla presented the highest levels of phenolic compounds and that the leaves collected in the summer presented a number of compounds much more relevant than the others. Thus, it was possible to conclude that the cultivar and the collection season significantly affect the bioactive content and the antioxidant potential of olive leaves.

Τροφοπενίες

DOI: https://doi.org/10.4025/actasciagron.v41i1.39582

Συμπέρασμα

Μεταξύ όλων των θρεπτικών συστατικών, οι ελλείψεις των Β, Ca και Ν περιορίζουν την ανάπτυξη των ελαιόδεντρων, με αποτέλεσμα χαμηλότερη παραγωγή βιομάζας.

Με βάση την παραγωγή ξηράς ουσίας, έχουμε τις ακόλουθες διατροφικές απαιτήσεις από τις ελιές, κατά φθίνουσα σειρά σπουδαιότητας: B>N>Ca>P>Fe>K>Mg>Zn>S.

Αζώτου:

Πυρηνοτρήτης

Prays Oleae

Αντιμετώπιση της ανθόβιας γενεάς (τρείς γενεές ανά έτος, ανθόβια, καρπόβια φυλλόβια) με Bacillus thuringiensis (subsp. kurstaki, subsp. aizawai) και προσθήκη  1-3 Kgr/ton ζάχαρης, όταν τα άνθη πάνε να ανοίξουν και επανάληψη μετά από επτά (7) με δέκα (10) ημέρες.

Ασύμβατα Λιπάσματα

Δεν συνδιάζονται Λιπάσματα Ασβεστίου με Λιπάσματα Φωσφόρου και Θείου.

Δεν συνδιάζονται Λιπάσματα Ασβεστίου με Χαλκό.

Δεν συνδιάζονται Λιπάσματα Ψευδαργύρου με Χαλκό.

Δεν συνδιάζονται Λιπάσματα Μαγνησίου με Λιπάσματα Φωσφόρου και Θειικά.

Δεν συνδιάζονται Αμινοξέα με Χαλκούχα σκευάσματα.

Τα σκευάσματα με Φύκια δεν συνδέονται με έλαια.

Ψεκασμός πριν την συγκομιδή

Ψεκάζουμε 12 ημέρες πριν την συγκομιδή με αιθυλένιο (ETHREL 48SL TOP δραστική ουσία Ethephon 48%). Προσοχή το αιθυλένιο είναι ορμόνη οπότε πρέπει να είμαστε ακριβείς με τη δοσολογία και τις οδηγίες του σκευάσματος που θα χρησιμοποιηθεί. Συνήθως χρειάζεται και προσθήκη αζώτου διότι προκαλεί και αποφύλλωση. Επίσης μπορούμε  να εφαρμόσουμε διαφυλλικο λίπασμα Φωσφορικού Μονο-Καλίου (0-52-34), έτσι ώστε να μειωθεί η δύναμη συγκράτησης των καρπών. Με αυτήν την τακτική αυξάνουμε την ταχύτητα συγκομιδής, μειώνουμε τον τραυματισμό των δέντρων που προκαλούνται από την επιμονή να πέσουν όλες οι ελιές και τέλος μπορούμε να συγκομίζουμε νωρίτερα αποφεύγοντας το συνωστισμό στο ελαιοτριβείο, με καλύτερες καιρικές συνθήκες, μεγαλύτερη διάρκεια ημέρας και πιο εύκολη εύρεση εργατών. Τελικά αυξάνεται η απόδοση μειώνοντας το κόστος.

Συνταγές: 

1. αιθυλένιο 0.01-0.02%,

2. Αιθυλένιο 0.05% συν 3% Φωσφορικό Μονο-Κάλιο (0-52-34) MPK συν 0,7% μη ιοντικός διαβρέκτης

Προστασία από Xylella

Ψεκάζουμε με σκευάσματα ψευδαργύρου, χαλκού και κιτρικού οξέος από την έναρξη της Άνοιξης έως και τον Σεπτέμβριο περίπου μία φορά το μήνα.

Καταπολέμηση Ακάρεων της Ελιάς

Τα Ακάρεα Eriophyidae (Eriophyes oleae, Aceria oleae) τρέφονται με τα νεαρά φύλλα, τις ταξιανθίες και τους καρπούς. Έτσι πέρα του ότι τα δέντρα εξασθενούν οδηγούμαστε σε μείωση ανθοφορίας και καρπόπτωση. Ευνοϊκές συνθήκες ανάπτυξης των Ακάρεων είναι πρωτίστως οι ήπιες καιρικές συνθήκες. 

Τα συμπτώματα είναι:

Καλλιέργεια Ελιάς σε βαριά αργιλώδη εδάφη.

Τα αργιλώδη εδάφη είναι πλούσια σε θρεπτικά συστατικά (θετικά φορτισμένα) διότι έχουν μεγάλη ικανότητα συγκράτησής τους (από τα αρνητικά φορτισμένα στοιχεία μόρια της αργίλου), σε σχέση με πιο αμμώδη ή μέσης σύστασης εδάφη. 

Αυτά τα βαριά εδάφη δυσκολεύουν την οξυγόνωση των ριζών λόγω του ότι έχουμε μικρό πορώδες. Επίσης νερό-κρατούν προκαλώντας ασφυξία στις ρίζες. Τέλος λόγω της μεγάλης πλαστικότητας του εδάφους αυτού, παρατηρούμε έντονες ρυγματώσεις που καταστρέφουν τις ρίζες, κυρίως τις επιφανειακές. 

Για την βελτίωση των συνθηκών της ριζόσφαιρας προτείνεται κατά την χειμερινή περίοδο που τα δέντρα είναι στο λίθαργο, προσθήκη Μαρμαρόσκονης ή Λεοναρδίτη που είναι πλούσιος σε χουμικά οξέα, βελτιώνει τη δομή του εδάφους, αυξάνει την ικανότητα κατακράτησης νερού και θρεπτικών στοιχείων και δρα ως οργανικό λίπασμα (ή ζεόλιθου για βελτίωση αερισμού και αντααλλαγή ιόντων με κοκκομετρία ριζιού και λιγότερο ατταπουλγίτη που είναι αργιλώδες φυσικό, πορώδες μαγνησιούχο αργιλοπυριτικό ορυκτό με μεγάλη ικανότητα απορρόφησης νερού και θρεπτικών στοιχείων) μαζί με κοπριά ή VERMICOMPOST και φώσφορο  καθώς και προσθήκη Ποταμίσιας Αμμού ακολουθούμενη από ενσωμάτωση σε βάθος έως το πολύ 20 εκατοστά.

Με την παραπάνω πρακτική θα επιτύχουμε καλύτερο αερισμό των ριζών, αύξηση της διαθεσιμότητας του νερού και των θρεπτικών στοιχείων στις ρίζες, μειώνοντας παράλληλα την πλαστικότητα του εδάφους.

Σε εδάφη με κακό αερισμό - ΓΙΑΤΙ ΜΑΡΜΑΡΟΣΚΟΝΗ

Η αναπνοή των ριζών και η έκλυση CO2​ από αυτές στη ριζόσφαιρα συμβάλλουν στην μείωση του pH (οξίνιση) του εδάφους.

Ωστόσο, το ακριβές εύρος της μεταβολής του pH αποκλειστικά λόγω του εκλυόμενου CO2​ δεν είναι σταθερό και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Παράγοντας	Σημασία
Συγκέντρωση CO2​	Η αναπνοή των ριζών (και των μικροοργανισμών της ριζόσφαιρας) αυξάνει τη συγκέντρωση CO2​ στη ριζόσφαιρα, η οποία μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της ατμόσφαιρας.
Σχηματισμός Ανθρακικού Οξέος	Το CO2​ διαλύεται στο εδαφικό νερό και σχηματίζει ανθρακικό οξύ (H2​CO3​) σύμφωνα με την αντίδραση:	CO2​+H2​O⇌H2​CO3​⇌H++HCO3−​	Η απελευθέρωση πρωτονίων (H+) προκαλεί την πτώση του pH.
Ρυθμιστική Ικανότητα Εδάφους	Η ικανότητα του εδάφους να αντισταθεί σε αλλαγές του pH (ρυθμιστική ικανότητα) παίζει καθοριστικό ρόλο. Σε αλκαλικά ή ουδέτερα εδάφη (με υψηλή ρυθμιστική ικανότητα, π.χ. ασβεστώδη), η πτώση του pH λόγω CO2​ μπορεί να είναι μικρότερη (π.χ. μερικά δέκατα της μονάδας pH), ενώ σε φτωχά ρυθμισμένα εδάφη (π.χ. άμμος), η μεταβολή μπορεί να είναι μεγαλύτερη.
Άλλοι Παράγοντες pH	Η συνολική αλλαγή του pH στη ριζόσφαιρα επηρεάζεται πολύ περισσότερο από την άνιση πρόσληψη κατιόντων και ανιόντων (κυρίως NH4+​ και NO3−​) από τις ρίζες, καθώς και από την έκκριση οργανικών οξέων. Για παράδειγμα, η πρόσληψη NH4+​ (αμμωνιακό άζωτο) οδηγεί σε μεγαλύτερη οξίνιση (μείωση pH) λόγω απελευθέρωσης H+, ενώ η πρόσληψη NO3−​ (νιτρικό άζωτο) οδηγεί σε αλκαλοποίηση (αύξηση pH) λόγω απελευθέρω OH− ή HCO3−​.

Συνοψίζοντας, η απελευθέρωση CO2​ από την αναπνοή των ριζών είναι ένας παράγοντας που οδηγεί σε οξίνιση της ριζόσφαιρας (πτώση του pH), αλλά η ακριβής ποσοτική μεταβολή είναι ιδιαίτερα μεταβλητή και συνήθως λιγότερο σημαντική από τις αλλαγές pH που προκαλούνται από την πρόσληψη ιόντων από το φυτό. Σε μη ρυθμισμένα συστήματα, η πτώση του pH μπορεί να κυμαίνεται από 0,1 έως 0,5 μονάδες pH λόγω της συσσώρευσης CO2​, αλλά οι άλλες ριζικές εκκρίσεις μπορούν να προκαλέσουν μεταβολές pH της τάξης των 1 έως 2 μονάδων ή και περισσότερο.

 

Σε ένα κακώς αεριζόμενο έδαφος (ή υδατοκορεσμένο/συμπαγές έδαφος), η αναπνοή των ριζών επηρεάζει το pH της ριζόσφαιρας προκαλώντας σημαντική οξίνιση (μείωση του pH).

Η επίδραση αυτή είναι εντονότερη απ' ό,τι σε καλά αεριζόμενο έδαφος, λόγω της παγίδευσης του CO2​ στη ριζόσφαιρα.

 1. Η Φυσιολογική Διαδικασία

Η αναπνοή των ριζών (και η αναπνοή των μικροοργανισμών της ριζόσφαιρας) παράγει διοξείδιο του άνθρακα (CO2​):

C6​H12​O6​+6O2​→6CO2​+6H2​O+Ενέργεια

Το CO2​ διαλύεται στο εδαφικό νερό, σχηματίζοντας ανθρακικό οξύ (H2​CO3​): CO2​+H2​O⇌H2​CO3​

Το ανθρακικό οξύ διασπάται, απελευθερώνοντας πρωτόνια (H+), κάτι που οδηγεί σε μείωση του pH (οξίνιση): H2​CO3​⇌H++HCO3−​ (όξινη ανθρακική ρίζα)

 2. Ενίσχυση της Επίδρασης σε Κακώς Αεριζόμενο Έδαφος

Σε ένα κακώς αεριζόμενο έδαφος (π.χ., λόγω υδατοκορεσμού ή συμπίεσης), η διάχυση του CO2​ από τη ριζόσφαιρα προς την ατμόσφαιρα εμποδίζεται (το νερό και το συμπαγές χώμα επιβραδύνουν την ανταλλαγή αερίων).

• Συσσώρευση CO2​: Ως αποτέλεσμα, η τοπική συγκέντρωση του CO2​ στη ριζόσφαιρα αυξάνεται δραματικά.
• Εντονότερη Οξίνιση: Η αυξημένη συγκέντρωση CO2​ μετατοπίζει την ισορροπία προς τα δεξιά, οδηγώντας σε μεγαλύτερη παραγωγή H+ και, συνεπώς, σε μεγαλύτερη πτώση της τιμής του pH.

3. Άλλοι Παράγοντες και Συνέπειες

• Αναερόβια Αναπνοή: Σε συνθήκες σοβαρής έλλειψης O2​, οι ρίζες αναγκάζονται να στραφούν σε αναερόβια αναπνοή, η οποία παράγει οργανικά οξέα (π.χ., γαλακτικό οξύ, αιθανόλη) ως μεταβολικά υποπροϊόντα. Η έκκριση αυτών των οργανικών οξέων στη ριζόσφαιρα αποτελεί έναν πρόσθετο παράγοντα οξίνισης.
• Πρόσληψη Θρεπτικών: Η έλλειψη αερισμού επηρεάζει και τη μορφή του αζώτου που προσλαμβάνεται. Ενώ η πρόσληψη νιτρικών (NO3−​) συνήθως αυξάνει το pH, η αναερόβια κατάσταση ευνοεί τη νιτροποίηση, αλλά η γενική δυσλειτουργία των ριζών μειώνει την πρόσληψη ιόντων, επιτρέποντας στον παράγοντα CO2​ να κυριαρχήσει στην οξίνιση, ειδικά σε κακώς ρυθμισμένα εδάφη.
• Ρυθμιστική Ικανότητα: Η συνολική επίδραση της οξίνισης είναι πάντα αντιστρόφως ανάλογη με τη ρυθμιστική ικανότητα του εδάφους (π.χ. σε ασβεστώδη εδάφη η πτώση pH είναι μικρότερη, καθώς το ανθρακικό οξύ εξουδετερώνεται από το ανθρακικό ασβέστιο).

Oi πρακτικές σχετικά με τη βελτίωση των βαρέων αργιλικών εδαφών, επικεντρώνονται κυρίως στη βελτίωση της δομής και της στράγγισης τους.

Οι κύριες μέθοδοι είναι:

1. Βελτίωση της Φυσικής Δομής με Οργανική Ουσία.

Αυτή είναι η πιο κρίσιμη και αποτελεσματική μέθοδος για τη μακροπρόθεσμη βελτίωση του αργιλώδους εδάφους.

Προσθήκη Κομπόστ/Κοπριάς: Οι οδηγίες τονίζουν τη συστηματική ενσωμάτωση μεγάλων ποσοτήτων ώριμου κομπόστ, χωνεμένης κοπριάς ή φυλλοχώματος. Η οργανική ουσία λειτουργεί ως "κόλλα" για τα πολύ λεπτά σωματίδια του αργίλου, δημιουργώντας σταθερά συσσωματώματα (κροκάλες). Αυτό βελτιώνει τον αερισμό και την διήθηση του νερού, αποτρέποντας τη συμπίεση.

Χλωρή Λίπανση/Εδαφοκάλυψη: Ερευνητικές εργασίες προτείνουν τη χρήση καλλιεργειών εδαφοκάλυψης (όπως ψυχανθή ή σιτηρά) που αναπτύσσουν βαθύ, ινώδες ριζικό σύστημα. Οι ρίζες διασπούν φυσικά τον συμπαγή άργιλο, ενώ η ενσωμάτωση του φυτικού υλικού προσθέτει οργανική ύλη.

2. Διαχείριση της Στράγγισης και της Υγρασίας

Τα αργιλικά εδάφη γίνονται πολύ συμπαγή όταν είναι ξηρά και λασπώδη όταν είναι υγρά, γι' αυτό η διαχείριση του νερού είναι απαραίτητη.

Υπόγεια Στράγγιση (Drainage): Οι γεωπονικές μελέτες εξετάζουν την εγκατάσταση στραγγιστικών αγωγών (drains) σε συγκεκριμένα βάθη και αποστάσεις, ώστε να απομακρύνεται το πλεονάζον νερό και να μειώνεται η περίοδος υδρόφραξης (waterlogging).

Προσεκτική Κατεργασία: Οι οδηγίες επισημαίνουν ότι ο χρονισμός της κατεργασίας είναι κρίσιμος. Πρέπει να αποφεύγεται η άροση ή το φρεζάρισμα όταν το έδαφος είναι πολύ υγρό (για να αποφευχθεί η πλαστικοποίηση / puddled soil) ή πολύ ξηρό (για να αποφευχθεί η υπερβολική συσσωμάτωση σε σκληρούς όγκους).

Υπερυψωμένες Κλίνες (Raised Beds): Σε κήπους, η δημιουργία υπερυψωμένων κλινών είναι μια πρακτική οδηγία που επιτρέπει καλύτερη στράγγιση και σας δίνει τη δυνατότητα να φέρετε νέο, ελαφρύτερο χώμα.

3. Χρήση Εδαφοβελτιωτικών.

Ορισμένα πρόσθετα μπορούν να βοηθήσουν, αν και η οργανική ουσία παραμένει η βάση.

Γύψος (Θειικό Ασβέστιο): Σε αργιλικά εδάφη με υψηλή περιεκτικότητα σε Νάτριο (νατριωμένα), ο γύψος είναι εξαιρετικά χρήσιμος. Οδηγίες και έρευνες δείχνουν ότι το ασβέστιο αντικαθιστά το νάτριο, επιτρέποντας στα σωματίδια του αργίλου να συσσωματωθούν και βελτιώνοντας δραματικά τη διαπερατότητα του εδάφους στο νερό.

Άσβεστος (Lime): Ενώ βελτιώνει το pH σε όξινα εδάφη, σε υψηλής πλαστικότητας αργίλους μπορεί να βοηθήσει στη συσσωμάτωση και σταθεροποίηση.

Αποφυγή Άμμου: Οι οδηγίες είναι κατηγορηματικές: μην προσθέτετε άμμο στον άργιλο, καθώς το αποτέλεσμα είναι συχνά ένα υλικό που μοιάζει με τσιμέντο, επιδεινώνοντας το πρόβλημα.

Συνοπτικά, η έμφαση στις περισσότερες γεωπονικές εργασίες για τα βαριά αργιλικά εδάφη είναι η ενίσχυση της βιολογικής δραστηριότητας και η αύξηση της οργανικής ουσίας για να "χτίσει" το έδαφος τη δομή του φυσικά.